• مشکی
  • سفید
  • سبز
  • آبی
  • قرمز
  • نارنجی
  • بنفش
  • طلایی
  • تعداد بازديد :
  • 283
  • يکشنبه 1385/12/13 ساعت 11:23
  • تاريخ :

معرفت به امام معصوم كلید دستیابی به معرفت الهی در روز عرفه است

این استاد سطوح عالی حوزه از دعای امام حسین(ع) در ‏صحرای عرفات بعنوان یكی از درخشانترین دعاهای تاریخ اسلام یاد كرد و گفت: توجه به حجت خدا و شناخت امام معصوم هر دو ركن عرفان _اعتراف و معرفت_ را در این روز برای بنده به ارمغان می آورد.

به گزارش خبرنگار تبیان به نقل از شبستان حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمحمد قائم مقامی، استاد سطوح عالی حوزه و دانشگاه، ‏محقق   عرفات را كه سرزمینی در حومه مكه ‏مكرمه است به غایت و نهایت تقدس خواند و گفت: معروف است كه حضرت آدم و حوا در ‏این سرزمین همدیگر را یافتند و سپس به سمت بیت الله رفتند (از طریق تجلی نور عرش ‏كه زمین را به آسمان متصل كرده بود) و پس از طواف و انجام اولین مناسك حج در این ‏سرزمین به گناه خود اعتراف كردند و از این طریق به معرفت رسیدند.

وی با اشاره به اینكه ‏نیل به عرفان با اعتراف آغاز می‌شود اقرار و اعتراف، جهاد و حركت را مقدمه رسیدن به ‏معرفت و عرفان حقیقی ذكر كرد و اظهار داشت: در این راه باید اول انسان تمام حقایق ‏همچون وحدانیت خداوند، معاد و ... كه حتی قابل شهود قلبی و باطنی نیست از نظر ‏عقلی و نظری بپذیرد و سپس در این راه حركت كند تا به معرفت برسد.‏

این استاد حوزه اعتراف به اینكه خوبیها از خدا و بدیها از ماست را لازمه مسلمانی عنوان ‏كرد و افزود: این اعتراف زمینه‌ساز شروع حركت با ‏عبادت می‌شود كه این عبادات رفته‌رفته منجر به معرفت به آن حقایق می‌شود.‏

وی این عرفان و معرفت حاصل از اعتراف و جهاد را یك شناخت شهودی و تفصیلی عنوان ‏و تصریح كرد: در این مرحله عارف هر آنچه كه در مرحله اول به آن اقرار كرده بود را می‌بیند ‏و به تعبیری آنچه كه در مرحله اول با چشم عقل و استدلال دیده بود با ‏چشم دل نظاره می كند.‏

حجت‌الاسلام والمسلمین قائم مقامی با اشاره به اینكه عرفات هر دو ركن عرفان یعنی اقرار و معرفت ‏را داراست، تاكید كرد: این مكان، مكانی است كه انسان هم اقرار می‌كند و هم به ‏معرفت می‌رسد و البته شرط رسیدن به این دو ركن عرفان درك صحیح ثقلین است چرا ‏كه امام معصوم (س) پیشوای جریان معرفت و اعتراف و اقرار است.‏

نویسنده كتاب مقالات در حكمت الهی درخصوص رابطه امام و عرفات، این رابطه را اینگونه ‏بیان می‌كند: همانگونه كه امام معنا و باطن قبله است، كربلا نیز باطن عرش خدا و كعبه و ‏حج ما است و زمین عرفات كه سرزمینی معرفت خیز می‌باشد زمانی معنا می‌یابد كه ‏آدمی با امام معصوم و حجت خدا ارتباط داشته باشد.

وی از دعای امام حسین (ع) در ‏صحرای عرفات به عنوان یكی از درخشانترین و عظیمترین دعاهای تاریخ اسلام یاد كرد و ‏ابراز داشت: صحرای عرفات ركن اعظم حج می‌باشد كه وقوف اجباری از ظهر تا غروب تمام ‏حجاج در آن كه در هیچ مكان دیگری در حج دیده نمی شود، سبب استثنایی شدن آن شده ‏است بنابراین در این سرزمین استثنایی تنها توجه به حجت خدا و شناخت امام معصوم ‏است كه سبب ایجاد هر دو ركن عرفان یعنی اعتراف و معرفت می‌گردد.

حجت‌الاسلام ‏والمسلمین قائم مقامی معتقد است كه انسان نمی‌تواند در عرفات و در روز عرفه حقایقی ‏را كه در آن مكان وجود دارد، درك كند مگر آنكه به طور خاص با امام حسین (ع) ارتباط ‏داشته باشد و اضافه می كند: اصلاً گویی خدای متعال به طور بسیار ویژه این ارتباط با امام ‏حسین (ع) را مورد توجه قرار داده است و با وجود حضور امام زمان (عج) در این صحرای ‏عرفات كه البته هر كه با او ارتباط داشته باشد با اباعبدالله نیز ارتباط دارد بهره‌برداری از ‏بركات، فیوضات و انوار تجلی یافته خداوند را وابسته به ارتباط خاص با سیدالشهداء (ع) و ‏معرفت نسبت به ماجرای كربلا و امام حسین (ع) می‌داند.‏

این استاد اخلاق ادامه داد: حاجی باید قلبش آن هنگامی كه در عرفات حضور دارد متعلق به كربلا باشد و این همان ‏ارتباط عمیق با ثقلین را نشان می‌دهد.‏

وی صحرای عرفات و روز عرفه را از مهمترین مقاطع حج دانست و گفت: آنچه كه در ‏عرفات قرار داده شده تنها از طریق حجت خدا به انسان می‌رسد یعنی انسان برای ‏رسیدن به قله عرفه باید با تقویت ارتباطش با امامت و بخصوص امام حسین (ع) كه در ‏یكی از سالهای حضور در عرفات این دعای عظیم و شگفت‌آور را ایراد كردند و این دعا از ‏عارفانه‌ترین و عاشقانه‌ترین دعای بین انسان و خداست، به هدف خود دست یابد.‏

این استاد حوزه به بحثهای مختلف دعای عرفه امام حسین (ع) اشاره كرد و گفت: حمدو ‏ثنای عاشقانه امام حسین (ع) كه با اقرار تك تك اعضا و جوارح انسان به حقانیت پروردگار ‏همراه می‌شود فصل آغازین این دعای شریف است كه نشان از مراتب سپاس بنده در گفتگو با پروردگار و اهمیت آن دارد.

وی افزود: پس از اعتراف به نقیصه‌های بشر و ذلت و عجز بشر در بیان این نقیصه‌ها و ‏عظمت پروردگار در بخش سوم یا بخش الحاقی امام حسین (ع) با این عبارت دعا ‏را ادامه می‌دهد الهی انا الفقیر فی غنای فكیف لا اكون فقیراً فی فقری یعنی من! آنجا ‏كه به ظاهر غنی هستم باز در برابر تو هیچ ندارم چه رسد به آنكه فقیر هم باشم.‏

این استاد حوزه این بخش شورانگیز و زیبا را بیان كننده عرفان خالص و ناب از زبان امام ‏معصوم و حجت خدا خواند و تصریح كرد: این قسمت الحاقی عرفان تام و تمام را نشان ‏می‌دهد و به نوعی رابطه انسان با پروردگار و پروردگار با انسان را بدور از انحرافات و ‏اعوجاجات علما و فلاسفه گوناگون، از دیدگاه اهل بیت (ع) بیان می‌كند.‏

حجت‌الاسلام والمسلمین قائم مقامی گفت: تعبیرهای اباعبدالله در این دعا در جهت ‏تبیین این حقیقت است كه خداوند آنقدر واضح و روشن در جهان ما حضور دارد كه دیگر ‏نیازی به اثبات آن نیست و او ظاهر ترین است و هر ظهوری جلوه‌ای از ظهور اوست و عرفان یعنی ‏درك این حقیقت كه هیچ چییزی واضح‌تر و روشنتر از خداوند نیست و البته همه این ‏مطالب در قالب دعا و نیایش همراه با یك محبت شدید همراه است.‏

UserName